Уйтгар гуниг чиний тав тух болох үед
Уйтгар гунигийн mухай бодол (Түүний)
Шалтгааныг нь тайлбарлахгүй ч уйтгар гуниг хүнд байж болшгүй, байх ч ёсгүй сэтгэл хөдлөл шиг санагддаг байлаа. Уйлж байгаа хүн, уйтгарлаж гуниглаж байгаа хүнийг харахаар сул дорой санагддаг байсан болохоор. Хэн ингээд ч миний толгойд оруулчихсан юм бүү мэд.
Уйтгар гэдэг уг нь зүгээр л түмэн олон мэдрэмжүүдийн нэг. Түүнийг тэгтлээсээ онцгойлж нуун далдлах хэрэг юунд байдаг юм бол. Эрэгтэй хүн уйлах ёсгүй ч гэх шиг.
Уйтгар чиний найз болох үед
Өөрөөсөө сөрөг мэдрэмжүүдээ холдуул, эерэг бай, эерэг хүмүүст бүх хүн дуртай байдаг гэнэ. Гэвч бид хичнээн зугтсан ч замын үзүүрт яалт ч үгүй учрах нь тодорхой. Хар усаар угаалаа ч, харийн бодисоор аргаллаа ч бид хэзээ ч зугтаж чадахгүй нь үнэн. Хааяадаа бид уй гунигаа хүлээн авч хажуудаа суун ярилцаж үзэх хэрэгтэй ч юм шиг.
Уйтгар гуниг чиний тав тух болох үед
Ажлын өдрийн өглөө арван хоёрыг заатал орондоо шигдэж өнгөрснөө эргэцүүлэх нь энэ дэлхийд амсаж үзэх сайхан мэдрэмжүүдийн нэг гэлтэй. Залхуудаа ч биш л дээ, цээжний гүнд хуралдсан мэдрэмжүүдээ эвлэрэн суух нь амар биш ч аятай тухтай санагдана. Өөрийгөө юмсын сайн сайхан талыг харахгүй байгаадаа буруутгах ч тохиолдсон бүртээ талархаад суух тоомжиргүй алиалагч биш шүүдээ би. Чи үүнийг хүртэх эрхгүй байсан гэж өөрийгөө аргадах нь өөрийгөө үзэн ядан байж ахиад хичээхээс эрүүл санагдаж байна. Ядаж л би өөрийнхөө талд байна шүү дээ.
Хааяа боддог юм, Италийн алдарч зураач Леонардо Да Винчи, сонгодог зохиолч Фёдор Достоевский, та бидний сайн мэдэх Франц Кафка эрхмүүд бүгд л амьдралынхаа туршид уй гунигаараа онгодоо хөлөглөж бүтээлээ туурвисаар байсан гэдэг. Иймийн учраас л эгэл хүмүүний очилгүй насыг бардаг тэрхүү хилийг давсаар байдаг юм болов уу.
Өөрийгөө тэдэнтэй зүйрлэх гэсэнгүй ээ, өөрийнхөө гүнд орших тэр нэгэн хувилбартайгаа уй гунигаараа дамжуулан уулзах юм сан
